Το γραψιμο ειναι η καλυτερη μορφη επικοινωνιας μετα τον ερωτα

σκεψεις, συνεντευξεις και κειμενα

Sunday, November 08, 2009

ΦΙΛΕΝΑΔΕΣ

Εδώ και αρκετό καιρό τα μέιλ που παίρνω αλλά και τα μηνύματα στο facebook αφορούν παρουσιάσεις βιβλίων, πρεμιέρες θεατρικών έργων, αγορές και πωλήσεις ειδών, συναυλίες, εκθέσεις, προτάσεις να γίνω μέλος σε διάφορα κλαμπ με πολιτιστικές δραστηριότητες ή φαν κάποιων συγγραφέων, τραγουδιστών, κ.λ.π. Όλα με σκοπό κάποιος να διευρύνει το αναγνωστικό, το θεατρικό, το αγοραστικό ή όποιο άλλο κοινό του. Κι εγώ αναρωτιέμαι αν όλο αυτό το πανηγύρι του διαδικτύου, που το πήραμε πολύ στα σοβαρά, δεν είναι παρά μια τεράστια μηχανή άμεσης ή έμμεσης πώλησης εμπορικών ή πολιτιστικών προϊόντων. Κι αναρωτιέμαι ακόμη, αν απλώσω το χέρι μου, άραγε θα πιάσω το χέρι κάποιας φιλενάδας να πούμε τα δικά μας, χωρίς να θέλει να μου πουλήσει κάτι ή να με βάλει στο φαν κλαμπ κάποιου γνωστού της. Και μέσα σ’ αυτές τις σκέψεις θυμήθηκα τη Μαρία. Όταν –μιλάμε για πολύ παλιά- είχα ξυπνήσει το βράδυ κάθιδρη, αγχωμένη και ταχυπαλμιασμένη, που με πήρε στην αγκαλιά της και με γαλήνεψε, χωρίς να μου πουλήσει αγχολυτικό, αντικαταθλιπτικό ή αναλγητικό. Η Μαρία ήταν στ’ αλήθεια φιλενάδα. Μόνο που το συνειδητοποίησα πολύ αργότερα. Έχουμε ανάγκη τις φιλενάδες, φιλενάδες μου, περισσότερο από τα προϊόντα φαρμακείου ή ακόμη και τα προϊόντα πολιτισμού. Τώρα θυμάμαι όλο και περισσότερες περιπτώσεις, που γαλήνεψα κοντά σε μια φιλενάδα. Είτε κρεμασμένη στο τηλέφωνο, είτε κρατώντας την απ’ το χέρι, είτε μιλώντας η μια απέναντι απ’ την άλλη, είτε με τη φαντασία μου ανασύροντας τη μνήμη της. Γιατί μπορεί ο καιρός να περνά, κι η ζωή να ‘ναι κατά τύχη, μπορεί η απόσταση να χωρίζει τους ανθρώπους, μπορεί τα παιδιά μας, αν έχουμε, να μεγαλώνουν και να φεύγουν, κι οι δουλειές να έρχονται και να παρέρχονται, ακόμη κι οι αγάπες να σβήνουν και να λιγοστεύουν, κι οι άντρες να μην κάνουν πάντα όσα υποσχέθηκαν, κι οι καρδιές μας να σπάνε, κι οι καριέρες τελειώνουν… Αλλά… Οι φιλενάδες είναι εδώ. Δεν έχει σημασία πόσο πολύ χρόνο βρισκόμαστε ή πόσα χιλιόμετρα μας χωρίζουν. Μια φιλενάδα δεν είναι ποτέ τόσο μακριά που να μη μπορεί να έρθει όταν τη χρειάζεσαι. Ή κάνω λάθος;
Μ’ ακούει καμιά φιλενάδα; Θυμάται καμιά να τη βοήθησε κάποτε μια φιλενάδα όταν το είχε ανάγκη;

1 comment:

Κατερίνα Δε.Στα.Πα; said...

Χαίρομαι πολύ Λεία μου, που σε πέτυχα ενεργή (παλιότερα απείχες)και μάλιστα σε τόσο ωραίες αναρτήσεις!
Είτε στα μπλογκς, είτε στο Φεις, πάντα θα ξέρουμε πως οι άνθρωποί μας είναι πραγματικά εκεί έξω. Μπορεί βέβαια να είναι κι εδώ, αλλά χωρίς το έξω, όλα είναι αέρας!
Εδώ ανταλάσσουμε απόψεις, περνάμε την ώρα μας, άμα λάχει διαφημίζουμε και διαφημιζόμαστε, όλα πάνε προς το αλλού... Καμία σχέση με το παρελθόν, γι' αυτό βλέπεις και μεγάλες αποχές.
Έχω πολλά να πω, αλλά λάθος στιγμη!
Θα ξανάρθω, όχι γιατί είμαι φιλενάδα σου, αλλά γιατί συμφωνώ μ' αυτά που λες και κυρίως παραδέχεσαι! Δεν το παραδέχονται εύκολα άλλοι και μάλιστα συγγραφείς!