Το γραψιμο ειναι η καλυτερη μορφη επικοινωνιας μετα τον ερωτα

σκεψεις, συνεντευξεις και κειμενα

Wednesday, June 06, 2007

To Κενό (3)

(Συνέχεια από το προηγούμενο)


Έβγαλε αργά τα ρούχα της πετώντας τα ένα-ένα προς το μέρος μου στο κρεβάτι. Της άρεσε πάντα να παίζει με την κάβλα μου και να με ερεθίζει εξαιρετικά. ‘Ηταν η πιο αισθησιακή γυναίκα που είχα γνωρίσει. Και ήταν αρκετά πιωμένη για να λύνεται εντελώς και να το απολαμβάνει. Πρόσεξα ότι άρεσε και στον ξένο, η ίδια η Νόρα όμως δήλωσε χαριτολογώντας πως προτιμά εμένα, γιατί είμαι πάντα εδώ και πιο εύκολα του χεριού της. Η αλήθεια είναι ότι έπαιρνε όλες τις συνεδριακές δουλειές της εταιρείας, ήταν όμως καλή στον τομέα της και της άξιζε. Κανείς δεν μπορούσε να με κατηγορήσει ότι χαρίζομαι, Πράγμα που θα ενείχε κινδύνους για τη θέση μου.

Άγγιξα απαλά τις ρώγες της και κοκκίνισαν τα δάχτυλά μου, της άρεσε να τις βάφει με το κραγιόν των χειλιών της. Γέλασε ρίχνοντας το κεφάλι της πίσω και προκαλώντας με να την πάρω όρθια ακουμπισμένη στον τοίχο. Και τότε ένιωσα ένα πολύ παράξενο αίσθημα. Ξαφνικά έμοιαζε σαν να μου κόπηκε η ανάσα. Λες και δεν υπήρχε καθόλου αέρας στο δωμάτιο ή σαν να βούλωσε η μύτη μου και δεν άφηνε να περάσει τίποτα στα πνευμόνια μου. Νόμισα θα λιποθυμήσω κι έκανα να κρατηθώ απ’ το κομοδίνο. Όμως, άλλο παράξενο, δεν ζαλίστηκα καν απ’ την έλλειψη οξυγόνου, λες και ήμουν πλήρης από αέρα εσωτερικά και δεν είχα ανάγκη την αναπνοή. Όλα εξακολουθούσαν να είναι όπως ήταν, αν και η διέγερσή μου δεν έμοιαζε να ικανοποιεί τη Νόρα, που με είχε συνηθίσει αλλιώς. Πώς μπορεί όμως να έχει κανείς διάθεση για πήδημα όταν ανακαλύπτει πως δεν αναπνέει καθόλου πια; Δικαιολόγησα μέσα μου την κατάσταση. Κοίταξα τη Νόρα, μισοφωτισμένη απ’ τα εξωτερικά φώτα της πισίνας του ξενοδοχείου, που έμπαιναν στο δωμάτιο απ’ την ημιδιάφανη ανεμίζουσα κουρτίνα. Χαμογελούσε περιμένοντας, γιατί αργούσα; Δεν είχε τίποτα καταλάβει.

Διέσχισα την ελάχιστη απόσταση που μας χώριζε, περνώντας μπροστά απ’ τον καθρέφτη. Αυτό που είδα τυχαία, ρίχνοντας μια ματιά, μ’ έκανε να χάσω εντελώς την όρεξή μου για τα περαιτέρω και ν’ αφήσω στη μέση τη Νόρα, που ήταν έτοιμη για το πιο περίτεχνο πήδημα της ζωής της, λιγωμένη πάνω στον κάτασπρο τοίχο.

Με το ελάχιστο φως που ερχόταν απ’ έξω είδα το σώμα μου να εμφανίζει στον καθρέφτη το εσωτερικό του. Μπορεί να φανεί υπερβολικό αυτό που λέω, όμως είναι γεγονός. Το είδα με τα μάτια μου. Αντίκρισα λοιπόν στον καθρέφτη το εσωτερικό του εαυτού μου. Είδα το περίγραμμά του, τα κόκαλα, το σκελετό, τη ραχοκοκαλιά, τη λεκάνη, αλλά δεν είδα την καρδιά, το στομάχι, τους πνεύμονες, τα έντερα, τις αρτηρίες, την κύστη μου, τους αδένες μου. Δεν είχε τίποτα μέσα αυτό το σώμα. Όλα τα εντόσθια έλειπαν. Έβλεπα ένα σώμα κενό, χωρίς χυμούς, χωρίς υγρά. Στεγνό! Έμεινα μετέωρος.

«Τι συμβαίνει;» άκουσα βραχνή τη φωνή της Νόρας. Μια ξαφνική αδιαθεσία, δικαιολογήθηκα, ας με συγχωρήσει, αύριο θα τα λέγαμε ξανά. Με κοίταξε θλιμμένη κι έκανε να φύγει. Στην πόρτα κοντοστάθηκε και με ρώτησε το νούμερο του δωματίου του ξένου και μήπως θα θύμωνα εάν... Την καθησύχασα. Έφυγε χωρίς τα ρούχα της, το άλλο δωμάτιο ήταν η σουϊτα ακριβώς δίπλα... Έμεινα μέχρι το πρωί να κοιτάζω με τα μάτια ορθάνοιχτα, κόντευαν να σκιστούν, την ακτινογραφία του άδειου σώματός μου στον καθρέφτη...

Παρ’ όλη μου την έξαψη μετά τα τελευταία γεγονότα έπρεπε να συγκεντρωθώ, γιατί δεν είχα γράψει ούτε μια γραμμή για το λόγο που θα ‘βγαζα σήμερα, πρώτη μέρα των αυξημένων δραστηριοτήτων μου. Μ’ ενοχλούσε αφόρητα βέβαια που δεν άκουγα τους χτύπους της καρδιάς μου, που δεν μπορούσα τίποτα να καταπιώ, που δεν ανέπνεα κι ούτε ήταν δυνατόν να κάνω έρωτα. Όπως και να το κάνεις, σαράντα πέντε χρόνια τώρα το σώμα μου είχε συνηθίσει αυτές τις λειτουργίες. Περισσότερο όμως με απασχολούσε αυτό που συνέβη χτες βράδυ στο δωμάτιό μου με τον καθρέφτη. Έπρεπε από δω κι εμπρός να προσέχω πολύ σε ποιο σημείο, σε σχέση με το φως, θα στεκόμουν, μήπως κι οι άλλοι μπορέσουν και δουν αυτό που είδα εγώ και καταλάβουν. Και ποιος Θα ήθελε να έχει για διευθυντή έναν... Έδιωξα αυτές τις σκέψεις για να γράψω δυο κουβέντες για το λόγο μου. Ευτυχώς το μυαλό μου ήταν ακόμη εδώ.

Στην αίθουσα συνεδριάσεων το φως ήταν χαμηλωμένο, γιατί παρακολουθούσαμε κάποια σλάιντς στην οθόνη σχετικά με την επίδραση της κατάθλιψης στον ανθρώπινο οργανισμό. Δεν πρόσεχα καθόλου. Με απασχολούσε πολύ ο λόγος μου, μήπως κάτι είχα παραλείψει ή δεν ήταν αρκετά κολακευτικός για τους επίτιμους καλεσμένους, όταν είδα να μου κάνει ελαφρό νόημα ο ξένος. Τον πλησίασα αμέσως σκυφτά για να μην ενοχλήσω την προβολή των διαφανειών. Απ’ ό,τι αποδείχτηκε, κι εκείνος σκεφτόταν το λόγο μου και μου υπέδειξε κάποια σημεία, τα οποία κατά τη γνώμη του δεν θα ‘πρεπε να θίξω. Ήταν πολύ λεπτά θέματα και καλύτερα να μην ανακοινώνονταν σ’ όλους τους υπαλλήλους της εταιρείας. Παρ’ όλο το ευγενικό του ύφος κατάλαβα πως επρόκειτο για εντολή. Ήμουν συνηθισμένος όμως σ’ αυτά κι έτσι δεν έδειξα τη δυσαρέσκειά μου. Γύρισα στη θέση μου κι άρχισα να σκέφτομαι τις διορθώσεις που έπρεπε να κάνω στο κείμενό μου. Χάρηκα που ακόμα το μυαλό μου μπορούσε να συγκεντρώνεται έστω και με αρκετή προσπάθεια και ησύχασα γιατί αυτό δεν θα είχε καμιά επίπτωση στην καριέρα μου. Είπα καριέρα και, αν είναι ποτέ δυνατόν, σκέφτηκα τον Μάνθο, το γάιδαρό μου κάτω στην Κρήτη. Όταν αρρώστησε με φώναξε ο πατέρας. Παράτησα τα πάντα, παρ’ όλο που είχα μια σημαντική σύσκεψη, κι έτρεξα. Το ζώο, σαν άνθρωπος, δεν ήθελε να πεθάνει χωρίς να μ’ αποχαιρετήσει. Τον έθαψα σκάβοντας μόνος μου ένα λάκκο. Ήταν λίγο ρηχός, σι πατούχες του εξείχαν απ’ το χώμα. Η Μερόπη με λέει τρελό όταν τα θυμάμαι.

Τα λεπτά περνούσαν και δεν έπρεπε άλλο να καθυστερώ το λόγο μου…

(Στο επόμενο η συνέχεια και ίσως το τέλος)

17 comments:

ioeu said...

γιατί δεν μας το δίνετε πρόταση πρόταση? σαν το βασανιστήριο της σταγόνας?

2Σx2 said...

Τι ευχάριστη έκπληξη - άμεση συνέχεια!!

Δε φάνηκε να στεναχωρήθηκε και πολύ η Νόρα με την εξέλιξη των πραγμάτων! Στο Dracula δεν ήταν που o Κόμης δεν είχε αντανάκλαση στον καθρέφτη - το θυμήθηκα διαβάζοντας τις φρίκες του πρωταγιστή!!

industrialdaisies said...

Λεία, τι υπέροχη εικόνα έστησες!!! Το είδωλο που σχηματίστηκε στον καθρέφτη αμέσως ζωγραφίστηκε μέσα μου, έγινε πίνακας! Επίσης, μου αρέσει πάρα πολύ το γεγονός ότι ο ήρωας δεν έχει αλλοτριωθεί τελείως, ή μπορεί και λόγω των περίεργων γεγονότων να επιστρέφει σε έναν εαυτό παλιό... Η παλινδρόμηση ανάμεσα στο τώρα και το τότε είναι καταπληκτική, δίνει έναν τόνο μελαγχολίας που αντιπαρατίθεται με το ύφος του "σκληρού" που έχει στο τώρα ο ήρωας!

Περιμένω... Περιμένω με μεγάλη αγωνία τη συνέχεια...

Υ.Γ,: Ψάχνοντας χθες και σήμερα κατάλαβα ότι για το θέμα που έχει ανακύψει δεν μπορώ να έχω στα χέρια μου τις αποφάσεις δικαστηρίων που θέλω. Κάποια αποσπάσματα αυτών, ή άρθρα σχετικά με τις υποθέσεις, έχουν γραφτεί στον Τύπο. Τα έχω αυτά, αλλά δεν είναι αρκετά για να ανεβάσω το post που θέλω. Θα συνεχίσω το ψάξιμο, όμως. Προς το παρόν ανέβασα ένα post για αυτό το θέμα -και λίγο ευρύτερο- γιατί δεν μπορούσα να περιμένω. Απλά το είδα από μια άλλη οπτική και το προσέγγισα με ό,τι είχα προς το παρόν... Σε φιλώ.

Χρήστος Φασούλας said...

Aυτή τη στιγμή, Λεία μου, το κεφάλι μου είναι κουδούνι (εκλογές ΕΣΗΕΑ, μετά παρουσίαση, μετά εφημερίδα, κατλαβαίνεις)!
Παρ' όλη, λοιπόν, την αγωνία -την "εκ των προηγουμένων" απορέουσα- κοιτάω την οθόνη του pc και με πιάνει ίλιγγος. Οπότε, το τυπώνω και θα του διαβάσω αργόυτερα με την ησυχία μου. Αλλά και πάλι, απ' ό,τι βλέπω, το τέλος... αναβάλλεται!
Και δε σου φαινόταν ότι διαθέτεις... μαζοχιστικές τάσεις!
:)

Λεία Βιτάλη said...

ioeu
Εσείς αγαπητέ ξέρετε από... βασανιστήρια. Οπότε μην κατηγορείτε τους άλλους γιατί μπορεί το επόμενο να το πάρετε πράγματι σταγόνα σταγόνα... αίμα!...

Λεία Βιτάλη said...

2σχ2
Μμμμ καλύη εξομοίωση με τον Δράκουλα, δεν λέω. Διαφωνείτε όμως με τις νυχτερινές πράξεις της Νόρας; Ευτυχώς που δεν σκέφτηκε να σας επισκεφθεί λοιπόν.

Λεία Βιτάλη said...

industrialdaisies
Σ' ευχαριστώ καλή μου. Κάνω ό,τι μπορώ. Θα έρθω να σε δω.

Λεία Βιτάλη said...

Χρήστο μου, στις εκλογές νομίζω ότιμπορείς να τους διαβάσεις ένα μικρό απόσπασμα όταν ανάψουν τα αίματα... (γέλια)

Σπύρος Σεραφείμ said...

άντε, πού είναι η συνέχεια; Ακόμη;

: )

bibliofagos said...
This comment has been removed by the author.
Λεία Βιτάλη said...

Πολύ γρήγορα διαβάζεις Σπυρο μου. Κάνε λίγη υπομονή κι έρχεται.

2Σx2 said...

Δε διαφώνησα με τις επιλογές της Νόρας - μια παρατήρησα έκανα. Να, ορίστε, για του λόγου το αληθές, το κινητό μου είναι 69κτλκτλ να το δώσετε στη Νόρα να με επισκεφτεί. Θα με ενδιέφερε να συζητήσουμε περί εταιρικής διαχείρισης. :))))

Κοιτάχτε τώρα τι μου κάνετε, μου γράψατε αυτό το "σας" στην απάντησή σας και γράφω κι εγώ στον πληθυντικό που τον αντιπαθώ. Φυσικά το ότι κάνω χρήση ενικού συνήθως δε σημαίνει ότι δε σας εκτιμώ αλλά αυτός ο πληθυντικός σας με σκλάβωσε - μη μου το ξανακάνετε παρακαλώ! :)

Καληνύχτα!

Λεία Βιτάλη said...

2σχ2
Ωχ! Ο πλυθηντικός ήταν με άλλο πνεύμα. Πωπω πως παρεξηγήθηκα εγώ που τα καταργώ όλα. Λοιπόν έδωσα το τηλέφωνό σου στη Νόρα αλλά λέει δεν απαντάς. Είχε όλη την καλή διάθεση χτες βράδυ. Άλλη φορά μπορείς να την καλέσεις εσύ στο δικό της 69μπλαμπλα και βρίσκεστε. Να μου πεις αν ήταν έτσι όπως τα φαντάστηκες. Τελώ εν αναμονή. Καλημέρα σου. Και σόρρυ για τον πληθυντικό.

Χρήστος Φασούλας said...

Το διάβασα!
Θα σου ζητούσα κι εγώ το τηλέφωνο της Νόρας, αλλά δυστυχώς η γυναίκα μου έχει την κακή συνήθεια να παρκολουθεί κι εκείνη το μπλογκ σου...
Άντε, ακόμα η συνέχεια;
:)

david santos said...

very good work, thanks

have a good weekend

Λεία Βιτάλη said...

Χρήστο μου, γιατί δεν σχολιάζει και η γυναίκα σου; Με χαρά μου θα την υποδεχόμουν.
Η συνέχεια θα έρθει μαζί με μια έκπλήξη, εσύ ξέρεις.

Λεία Βιτάλη said...

david santos
Welcome David. And thanks. Can you read Greek? Or did you catch the meaning? I think your face reminds me something from the past. Am I right? Have a nice weekend too.