"Είμαστε η μνήμη μας"

«Είμαστε η μνήμη μας. Θα ήταν τρομακτικός ένας κόσμος χωρίς μνήμη. Είμαστε ένα άθροισμα του χρόνου. Θέλω να πω: ο λόγος που βρίσκομαι σε αυτό το τραπέζι και μιλάμε είναι επειδή κοιμήθηκα σε αυτό το ξενοδοχείο. Δεν είμαστε μόνο το σήμερά μας, αλλά και το χθες μας. Η επιστήμη έχει εντοπίσει ότι στο κέντρο του εγκεφάλου που λειτουργεί η μνήμη, λειτουργεί και η φαντασία. Ετσι, τις αναμνήσεις τις επεξεργάζεται και τις μεταμορφώνει η φαντασία. Γι' αυτό συχνά έχουμε λάθος αναμνήσεις. Η μνήμη μεταμορφώνει, διαρκώς την πραγματικότητα».

(Από τη συνέντευξη του Αντόνιο Ταμπούκι στον Γιώργο Καρουζάκη, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 26/5/2009, η υπογράμμιση δική μου)

Η μνήμη είναι ίσως η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη της λογοτεχνίας. Και θα μπορούσα να πω εν προκειμένω ακόμη και της ίδιας της ζωής. Το ευτύχημα είναι ότι η φαντασία μας έχει την ικανότητα να την... παραμορφώνει. Κι αυτό ίσως να είναι ένας θετικός παρόγοντας εξ αιτίας του οποίου μπορούμε να λησμονούμε τις τραυματικές μας εμπειρίες και να συνεχίζουμε... Άλλη μια πλευρά του ενστίκτου της επιβίωσης; Πώς αλλιώς θα μπορούσα να συνεχίσω να ζω με το βάρος τόσων θλίψεων και οδυνηρών γεγονότων; Και μήπως ο συγγραφέας δεν έχει τόσο ισχυρούς μηχανισμούς που να μεταμορφώνουν τις βαριές αναμνήσεις σε κάτι πιο λάιτ και γι' αυτό και μόνο γράφει; Και μπορεί και συνεχίζει;...

Σκέψεις μετά το "τέλος" της Θεσσαλονίκης. Τα λέμε πάλι

ROCK STORY

...μέχρι τις 24 Μαΐου στη Μονή Λαζαριστών Θεσσαλονίκη από το ΚΘΒΕ.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Ανοιξιάτικοι
Ολόφρεσκοι
Ονειροπόλοι
Ζωντανοί
Πανέμορφοι
Δυναμικοί και
Ευτυχισμένοι

ROCK STORY VIDEO

Από την παράσταση στη Θεσσαλονίκη.

ROCK STORY (συνέχεια)

Συνέντευξη της Λείας Βιτάλη

Συγγραφέας θεατρικών και μυθιστορημάτων, έγραψε ένα έργο για την ιστορία του ροκ στην Ελλάδα το οποίο ανεβαίνει από το ΚΘΒΕ. Δεν πρόκειται όμως μόνο γι' αυτό. Αλλά κυρίως για όσα κρύβονται πίσω από τη λάμψη της συναυλίας: την αλήθεια του καλλιτέχνη όταν πέφτουν τα φώτα. Η Λεία Βιτάλη έδωσε συνέντευξη στη Νατάσα Χολιβάτου και το περιοδικό CITY.

Πώς προέκυψε το έργο «Rock Story»; Από τι ερεθίσματα δικά σας;

Ξεκίνησε από τη διάθεση μου να μιλήσω για το ροκ και για έναν ροκ σταρ. Όπως καταλαβαίνετε, στην Ελλάδα το ροκ όταν ήρθε, πολεμήθηκε πάρα πολύ, την εποχή τη Χούντας και αργότερα, και πιστεύω ότι υπήρξαν πολύ σπουδαίοι καλλιτέχνες, ροκ σταρ, μεταξύ των οποίων ο Παύλος Σιδηρόπουλος κρατούσε την κορυφαία θέση, ο Άσιμος και άλλοι καλλιτέχνες... Το θέμα όμως ήταν ότι δεν ήθελα να γράψω μια βιογραφία κάποιου ροκ σταρ αλλά να πω κάποια πράγματα περισσότερο για τη ροκ διάσταση του ροκ. Αυτή η ροκ διάσταση πιστεύω ότι είναι μια τάση, μια διάθεση που έχουν κάποιοι άνθρωποι μέσα τους, να στέκονται κριτικά απέναντι στη ζωή, να τολμούν πράγματα, να είναι αντισυμβατικοί αν θέλετε, να καταγγέλλουν κάποια πράγματα, να έχουν οράματα, και αυτοί οι άνθρωποι πολλές φορές φιμώνονται.

Αυτό βλέπουμε δηλαδή στο έργο να συμβαίνει και με τον ήρωα σας;

Ναι, αυτό ήταν ακριβώς που συνέβη στον ήρωα μας, στον Λεό -τον έχω βαφτίσει Λεό- ο οποίος πραγματικά θα μπορούσε να οδηγήσει το κοινό του σε αληθινούς δρόμους... Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν οράματα, αντιδρούν στο κατεστημένο, αλλά ο συντηρητισμός μας τους φιμώνει, αυτή η φίμωση τους δημιουργεί βεβαίως μια οργή η οποία στρέφεται τελικά εναντίον του εαυτού τους και γίνεται μια αυτοκαταστροφική δύναμη. Αυτό το έργο να μιλάει για τη μοναξιά μας, είναι και βαθύτατα πολιτικό έργο, γιατί παίρνει μια θέση, μέσα από το πρόσωπο του ήρωα, έχω μιλήσει για κάποια πράγματα που πιστεύω ότι αξίζει ο κόπος να ειπωθούν, γιατί μας απασχολούν, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, αλλά και διαχρονικότερα θέματα θίγονται, όπως οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια, η μοναξιά, η σχέση μητέρας - ιου που είναι καταλυτική, και πιστεύω ότι πίσω από όλα αυτά τα πράγματα, απ’ ό,τι και να ψάχνει ο άνθρωπος στη ζωή του, στην πραγματικότητα ψάχνει απελπισμένα για την αγάπη.

Sex, drugs and rock n roll ... Προσπαθείτε δηλαδή, απ' ότι κατάλαβα, να αναδείξετε στο έργο τι υπάρχει πραγματικά πίσω από αυτό το πρώτο επίπεδο;

Ναι, τι σημαίνει πραγματικά το ροκ, τι κινητοποίησε στην Ελλάδα, πόσο κυνηγήθηκε και πιστεύω ότι οι πραγματικοί ροκάδες, είναι αυτοί που μέσα τους κρύβουν αυτήν την τρυφερότητα και την ανάγκη για αγάπη.

Βλέπουμε ουσιαστικά και την ιστορία της ροκ μουσικής στην Ελλάδα μέσα από την παράσταση σας;

Ναι, διότι το ροκ ξεκίνησε, τουλάχιστον στη δική μου την ιστορία, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και φτάνουμε μέχρι τον θάνατο του ήρωα μου ο οποίος γίνεται στη δεκαετία του 1990.

Βλέπουμε δηλαδή τη ζωή του ήρωα σε βάθος χρόνου ή μόνο τα τρία τελευταία λεπτά πριν πεθάνει;

Βλέπουμε καταρχήν ένα άτομο πεσμένο στη σκηνή από ουσίες σε μια συναυλία και μέσα από τα τρία αυτά λεπτά που θεωρητικά έχει ο άνθρωπος για να φύγει οριστικά, περνάει όλη του η ζωή και συνειδητοποιεί το τι έχει συμβεί, σαν αναδρομή στο παρελθόν, έχει αυτήν την ιδιαιτερότητα αυτό το έργο, ότι λειτουργεί συνειρμικά, δηλαδή βγαίνουν στην επιφάνεια στιγμιότυπα από τη ζωή του ήρωα, πολύ συγκεκριμένα και πολύ δυνατά, που τον έχουν σφραγίσει και είναι σαν κάποια βίντεο κλιπ της ζωής του, ανάμεσα από τις μουσικές του, ο χρόνος μπαίνει και βγαίνει... Είναι έργο που παρόλο που μπορεί να λειτουργεί σαν βίντεο κλιπ, με στιγμιότυπα και κινηματογραφική γραφή, εντούτοις είναι ένα ολοκληρωμένο έργο, με αρχή, μέση και τέλος, που μιλάει για την πορεία αυτού του ανθρώπου και μέσα από αυτό, περνάω την άποψη που έχω και εγώ για τη ζωή.

Φαντάζομαι θα είστε και λάτρης του ροκ...

Λατρεύω τη μουσική βεβαίως αυτή, το ροκ και δεν θεωρώ ότι ροκ είναι μόνο τον ροκ εν ρολ, αλλά ροκ μπορεί να είναι μια όπερα, μπορεί να είναι η τζαζ, μπορεί να είναι ένα ρεμπέτικο, και γενικώς δουλεύω παρά πολύ και ακούγοντας μουσική, και νομίζω ότι αυτός ο ρυθμός, που πολλοί μου λένε ότι υπάρχει στα έργα μου όλα, ακόμη και στα βιβλία μου, τα μυθιστορήματα, οφείλεται στη μουσική.

Η ροκ ιστορία σας θα λέγατε ότι είναι ένα καθαρόαιμο μιούζικαλ;

Όχι, θα έλεγα ότι είναι ένα τελείως καινούριο υβριδικό είδος, ξέρετε το μιούζικαλ είναι περισσότερο μελοδραματικές ιστορίες που μπορεί να έχουν ή να μην έχουν happy end, ή να στηρίζονται στο μελόδραμα, σε μας δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, είναι ρεαλιστικό, είναι δράμα, είναι ένα σπαρακτικό έργο, παρόλο που προσπαθώ και το έχω πλησιάσει με μια ανάλαφρη διάθεση, αλλά νιώθεις την ειρωνεία και το βάθος κάτω από αυτό και αν θέλει κάποιος να προχωρήσει σε επίπεδα μπορεί να πάει σε πολλά επίπεδα κάτω. Ωστόσο, είναι μια πάρα πολύ κεφάτη ιστορία έστω και αν είναι μια μαύρη ιστορία.

Δεν είναι όμως καθαρά ρεαλιστική...

Υπάρχουν αυτά τα ρεαλιστικά στοιχεία τα οποία όμως είναι δοσμένα με ονειρικό τρόπο, γιατί όπως σας είπα, λειτουργούν συνειρμικά, βγαίνουν από το μυαλό του ήρωα μου, και ο οποίος μπερδεύει κάποια στιγμή τις ψευδαισθήσεις, τη πραγματικότητα, το χρόνο, και όλα αυτά λειτουργούν έτσι ώστε να υπάρχει ένα παρά πολύ ονειρικό και αν θέλετε μεταφυσικό στοιχείο στο έργο.

Πότε γράψατε το έργο; Είναι καινούριο;

Είναι τελείως φρέσκο έργο, τελείωσε τώρα το Γενάρη ουσιαστικά, το παλεύω τρία χρόνια και ήταν πραγματικά για μένα μια πάλη, σαν να πάλευα με θηρία, αυτοί οι άνθρωποι, γιατί δεν είναι απλώς προσωπικότητες και ήρωες, νομίζω ότι είναι και σύμβολα και ο πατέρας και η μητέρα και ο αδελφός και η αδελφή μέσα στην οικογένεια λειτουργούν συμβολικά...

Ροκ χωρίς ουσίες και όλα αυτά με τα οποία το ταυτίζει το ευρύ κοινό θα μπορούσε να υπάρξει;

Ο ήρωας μου κάποια στιγμή λέει μην παίρνετε ηρωίνη, είναι μια παπάρα, δεν μπορεί να σου δώσει κανένα όραμα. Το πιστεύω αυτό, δηλαδή δεν έχει πλέον αυτό που υπήρχε παλιότερα σε σχέση με το παραμύθι, γι' αυτό και την ηρωίνη την λέγαν «παραμύθα» παλιότερα, έχει ξεφτίσει. Τώρα η ιστορία των ναρκωτικών είναι αλλού, είναι στους εμπόρους και πώς θα ξεφύγεις από αυτούς, δεν υπάρχει αυτό το παραμύθι γύρω από τα ναρκωτικά. Βεβαίως, μπορούμε να είμαστε ροκ κρατώντας μια κριτική στάση ζωής απέναντι στα πράγματα, αλλά δεν έχουμε κανένα λόγο να χρησιμοποιούμε ουσίες για να μπορούμε να κρατήσουμε αυτή τη στάση.

Για σας δηλαδή το ροκ είναι κυρίως αυτό;

Για μένα το ροκ είναι μια στάση ζωής, να μη παραμυθιάζεσαι από τα πράγματα, να μπορείς να κρατάς μια κριτική στάση και ως επί το πλείστον να μπορείς να λες την αλήθεια, να μη βολεύεσαι.

ΝΑΤΑΣΑ ΧΟΛΙΒΑΤΟΥ

CITY PORTAL (17/3/2009)

(Free press Θεσσαλονίκης)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΚΟΥΛΙΩΝΗ

"...Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.

Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τους επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μέσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα"

(Από την επιστολή της στο Συνήγορο του Πολίτη στις 20/2/2009 ένα μήνα πριν το οριστικό τέλος.)

ΣΧΟΛΙΟ ΚΑΝΕΙΣ;

ROCK STORY (συνέχεια)

Ο Μαρίνος Δεσύλλας ως Λεό και η Ιωάννα Παγιατάκη ως Χρυσόφη στο Rock Story που παίζεται στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη.

Η οικονομική κρίση θα μας κάνει ροκάδες

Δύο χρόνια πάλευε με «βουνά από kilobytes» στον υπολογιστή της η Λεία Βιτάλη. Είχε όμως πείσμα να κάνει θεατρικό έργο την αγάπη της για τη ροκ μουσική και τους προβληματισμούς της για την «αθεράπευτα ισόβια» σχέση μάνας-γιου. Το «Ροκ Στόρι» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας την Παρασκευή, με πρωταγωνιστές τον Μαρίνο Δεσύλλα και την Αννα Φόνσου.

«Θέλει ψυχή το ροκ. Να πεθάνεις γι' αυτό. Είναι τρόπος ζωής», διακηρύσσει ο ήρωας-ροκ σταρ του έργου. «Για μένα και τη γενιά μου, το ροκ σήμαινε αντίθεση στο κατεστημένο, επαναστατική διάθεση, διαμαρτυρία, ομαδικότητα, οράματα», υποστηρίζει και η συγγραφέας.

Μήπως όμως το πλημμυρισμένο από τις μουσικές του Παύλου Σιδηρόπουλου έργο αφορά ένα «είδος προς εξαφάνιση»; Επιβιώνουν σήμερα οι «παλαιάς κοπής» ροκάδες, που έκαναν το ροκ τρόπο ζωής; «Το ροκ... ποτέ δεν πεθαίνει!», απαντά η Βιτάλη. «Λόγω της οικονομικής διεθνούς κρίσης θα ξαναγίνουμε γνήσιοι ροκάδες!».

Επειδή στα ροκ ακούσματά της κορυφαία θέση είχε και έχει ο Σιδηρόπουλος («δεν θα υπήρχε ελληνικό ροκ χωρίς τον Παύλο»), όταν άρχισε να σχεδιάζει το «Ροκ Στόρι» είχε μπροστά της διαρκώς την τραγική φιγούρα του. Το στόρι, που προέκυψε τελικά ,παρ' όλο που αντλεί πρώτη ύλη από τον χαρισματικό και ασυμβίβαστο βίο του, δεν αποτελεί πιστή βιογραφία του. Ναι μεν μιλά για τα «οράματα ενός ήρωα που η συντηρητικότητά μας και ο φόβος μήπως ξεβολευτούμε τον οδήγησαν στην αυτοκαταστροφή», στην πραγματικότητα όμως πραγματεύεται ζητήματα διαχρονικά: τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μοναξιά, τη βαθύτερη ανάγκη μας για δημιουργία και αγάπη.

«Κάθε έργο, λίγο ώς πολύ, βοηθάει τον συγγραφέα του να συμφιλιωθεί με ένα δικό του φόβο. Ετσι άρχισα να σκάβω στο βάθος», αποκαλύπτει η Βιτάλη. «Και δειλά δειλά άρχισαν να ξεπετάγονται κάποιες εικόνες ελληνικής οικογενειακής "ευτυχίας", αλλά και εικόνες ενός πλήθους κυνηγημένου από τανκς κι ύστερα απελπισμένοι έρωτες, που έσβηναν σε θαλασσοδαρμένες ακρογιαλιές. Ηταν σκέτη τρέλα!».

Στη δίνη της, ο ρόλος της μάνας είναι τουλάχιστον καταλυτικός. Ο ομφάλιος λώρος με τον ασυμβίβαστο γιο δεν κόβεται ούτε με το θάνατό της. «Η μάνα μάς διαμορφώνει. Σ' αυτό δεν χωρά... επανάσταση! Μπορεί να την πολεμάμε σ' όλη μας τη ζωή, αλλά την κουβαλάμε μέσα μας».

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/03/2009)

ROCK STORY

"Όταν άρχισα να σχεδιάζω στο μυαλό μου το «Rock Story» πίστευα ότι θα έγραφα απλώς την ιστορία ενός ροκ σταρ. Έβλεπα μπροστά μου την εικόνα ενός νέου ανθρώπου να τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή. Όμως αυτό δεν ήταν παρά ένα σκέτο περίγραμμα του ήρωά μου. Κάθε έργο λίγο ως πολύ, πέρα από την επικοινωνία του με τον θεατή, βοηθάει και τον συγγραφέα του να συμφιλιωθεί με ένα δικό του φόβο, να επουλώσει μια βαθιά χαραγμένη πληγή του. Καθώς το περίγραμμα του ήρωά μου έπρεπε να γεμίσει με κάτι πιο πολύπλευρο από τη μαγεία του ροκ πάνω στη σκηνή, άρχισα, ως συνήθως, να σκάβω μέσα μου. Δειλά δειλά άρχισαν να ξεπετάγονται κάποιες παλιές εικόνες οικογενειακής «ευτυχίας» (!) που με σφράγισαν, άλλες εικόνες δρόμου μέσα σε πλήθος που κυνηγιόταν από τα τανκς, ύστερα απελπισμένοι έρωτες που έσβηναν σε θαλασσοδαρμένες ακρογιαλιές… Ένας αληθινός κατακλυσμός από εικόνες, αισθήσεις, συναισθήματα, οδύνη, φόβο και πάθος. Είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται η αληθινή «ροκ» διάσταση του έργου. Η δική μου αλήθεια!

Μα πώς θα χωρούσαν όλα αυτά όμως μέσα σε 120 λεπτά έργο; Η κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται ανεξέλεγκτη. Και παρέμεινε έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια. Βουνά από kilobites στον υπολογιστή! Ώσπου ξαφνικά ένα βράδυ ο ήρωάς μου –που τον βάφτισα Λεό, γιατί είχα την αίσθηση ότι προσπαθούσα να τιθασεύσω ένα λιοντάρι- έπεσε νεκρός πάνω στη σκηνή την ώρα που τραγουδούσε. Τότε ήταν που μπήκαν όλα τα πράγματα στη θέση τους. Ο Λεό δεν είχε παρά μόνο τρία λεπτά μέχρι να «φύγει» οριστικά, για να ξαναθυμηθεί όλη του τη ζωή. Τρύπωσα στο μυαλό του κι ακολούθησα τους συνειρμούς του. Ανέβαινα και κατέβαινα ορμητικά στο χρόνο διαλέγοντας καταστάσεις και εικόνες. Έπρεπε όλα να είναι πολύ σημαντικά για να αναδειχτεί μόνο η ουσία. Ήταν στ’ αλήθεια μια τρέλα. Οι στιγμές της ζωής του μπερδεύονταν με τις μουσικές του, τα όνειρα με την πραγματικότητα, οι επιθυμίες με τις ενοχές, τα πρόσωπα έμπαιναν κι έβγαιναν αυθαίρετα ακολουθώντας δικούς τους συνειρμικούς κανόνες, ζούσα σ’ έναν ανεμοστρόβιλο. Πού είναι ο περίφημος ρεαλισμός μου, αναρωτιόμουν. Τότε συνειδητοποίησα ότι έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που ανακαλύπτουμε στην τέχνη κάτι πιο αληθινό από τον ρεαλισμό. Κάτι πολύ πιο κοντά στην αληθινή φύση του ανθρώπου που δεν έχει αίτια και αιτιατά. Ακολουθεί τη διαδρομή του ονείρου και της επιθυμίας, του συναισθήματος και όχι της λογικής. Και αφέθηκα ανακουφισμένη σ’ αυτό. Το "Rock Story", όπως λίγα χρόνια πριν το "Addio del passato" για άλλους λόγους, με λύτρωσε από μια μεγάλη μου αγωνία, καθώς έψαχνα απελπισμένη, από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου, να βρω το νόημα της ζωής ενώ, στην πραγματικότητα –διαπίστωσα- έψαχνα να βρω την αγάπη… Και τώρα αναρωτιέμαι μήπως το ένα δεν είναι παρά η άλλη πλευρά του άλλου…

Αυτό ήθελα να εμπιστευτώ σε όσους «ταξιδέψουν» με το «Rock Story»."

(Σημείωμα της συγγραφέως από το πρόγραμμα της παράστασης)

«Rock Story »

Ένας νέος άντρας ξεπερνάει τα όριά του και πέφτει νεκρός ντυμένος τη γύμνια του πάνω στη σκηνή. Ποιος είναι; Τι ζητούσε από τη ζωή του και πώς έφτασε μέχρις εκεί;

Το «Rock Story», εμπνευσμένο από την προσωπικότητα ενός διάσημου έλληνα ροκ σταρ, ανεβάζει live στη σκηνή το ροκ συνδυασμένο για πρώτη φορά με τον θεατρικό λόγο. Ένα ιδιαίτερο έργο πλημμυρισμένο με τη μουσική της ελληνικής ροκ σκηνής, όπως Σιδηρόπουλος, Άσιμος, Τρύπες, κ.α. αλλά και των Rolling Stones, των Doors και άλλων θρυλικών ονομάτων της ροκ. Γραμμένο με ευαισθησία και χιούμορ μιλάει για τον αληθινό άνθρωπο πίσω από τον ροκ σταρ. Ποιος είναι; Τι τον σπρώχνει σ’ αυτή τη δύσβατη διαδρομή και τι σημαίνει τελικά το τρίπτυχο σεξ, ντραγκς και ροκ εντ ρολ που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και λειτουργεί ακόμη;

Το «Rock Story» μιλάει για τις ουσίες, για τα οράματα, για τη μοναξιά μέσα στις σχέσεις των ανθρώπων, για τον έρωτα, για το απεγνωσμένο ψάξιμο της αληθινής ζωής πέρα από τις εξαρτήσεις και την βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για αγάπη. Πάντα μέσα από μια ματιά ροκ.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά-κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Ενορχήστρωση μουσικής: Παναγιώτης Αυγερινός
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Οργάνωση παραγωγής: Ηλίας Κοτόπουλος

Παίζουν

Άννα Φόνσου, Μαρίνος Δεσύλλας,
Μαρκέλλα-Νεφέλη Δουζενάκη,
Χρύσα Ιωαννίδου, Δήμητρα Λαρεντζάκη,
Ιωάννα Παγιατάκη, Βασίλης Σπυρόπουλος.

Η παράσταση ξεκίνησε ήδη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στη Μονή Λαζαριστών., σκηνή Σωκράτης Καραντινός,

Όποιος φίλος Θεσσαλονικιός επιθυμεί να τη δει ας μου στείλει μέιλ.

Όμορφη -ροκ- Θεσσαλονίκη

Μόλις γύρισα. Πεζόδρομοι. Ρακάδικα. Το παλιό αγαπημένο Ντορέ. Αλμυρή μυρωδιά. Βροχή και μετά ήλιος, όπως πάντα. Υγρασία μέχρι το κόκαλο. Πρόβες στο τρίτο υπόγειο της Μονής Λαζαριστών. "Rock Story". Πέτρος Ζούλιας, σκηνοθεσία. Άννα Φόνσου. Μαρίνος Δεσύλας. Ιωάννα Παγιατάκη. Και άλλοι καλοί ηθοποιοί του Κρατικού Βορείου Ελλάδος. Μαζί μας ροκάδες με κιθάρες. Και όλοι τους τραγουδούν. Με παρέσυραν, άλλο που δεν ήθελα. Πρεμιέρα: Παρασκευή και 13 Μαρτίου, λέει τώρα το πρόγραμμα.

"ROCK STORY"

Το «Rock Story» εμπνευσμένο από την προσωπικότητα ενός διάσημου έλληνα ροκ σταρ, ανεβάζει live στη σκηνή το ροκ συνδυασμένο με τον θεατρικό λόγο. Ένα έργο πλημμυρισμένο στη ροκ μουσική του Σιδηρόπουλου, των Rolling Stones, των Doors και άλλων.

Ποιος είναι ο αληθινός άνθρωπος πίσω από τον ροκ σταρ; Τι τον έσπρωξε σ’ αυτή τη δύσβατη διαδρομή και τι σημαίνει τελικά το τρίπτυχο σεξ, ντραγκς και ροκ εντ ρολ που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και λειτουργεί ακόμη;

Το «Rock Story» μιλάει για τις ουσίες και την αυτοκαταστροφή, για τη μοναξιά μέσα στις σχέσεις των ανθρώπων, για τον έρωτα, για το απεγνωσμένο ψάξιμο της αληθινής ζωής πέρα από τις εξαρτήσεις και την βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για αγάπη.

Εν αναμονή...

«ROCK STORY»

Ένας νέος άντρας ξεπερνάει τα όριά του και πέφτει νεκρός ντυμένος τη γύμνια του πάνω στη σκηνή. Ποιος είναι; Τι ζητούσε από τη ζωή του και πώς έφτασε μέχρις εκεί;

(Η συνέχεια σε λίγες μέρες)

2009

Ας έχουμε όλοι μας μια καλή, δημιουργική και επιτέλους ειρηνική νέα χρονιά.
ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Το "Πάρτυ Γενεθλίων" τέλειωσε

"Οι άνθρωποι δεν ξεχνούν.Δεν ξεχνούν τον θάνατο των συντρόφων τους,δεν ξεχνούν τα βασανιστήρια και τους ακρωτηριασμούς,δεν ξεχνούν την αδικία,δεν ξεχνούν την καταπίεση, δεν ξεχνούν την τρομοκρατία των μεγάλων δυνάμεων.Και όχι μόνο δεν ξεχνούν. Ανταποδίδουν το χτύπημα."

ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ
(10 Oκτωβρίου 1930 – 24 Δεκεμβρίου 2008),

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

... με όσους πραγματικά αγαπάμε
και πραγματικά μας αγαπούν.


Όχι άλλα ψεύτικα στη ζωή μας.

Ο βασανισμός κληροδοτείται...

...και περνώντας από σώμα σε σώμα, σαν μνήμη, μεταλλάσσεται σε άγρια τέχνη, φορτισμένη μ΄ολες εκείνες τις σκοτεινές πληγές που αιμορραγούν ακόμα κι αφού έχουν στεγνώσει. Ο Ηλίας Μαγκλίνης καταδύεται στα τρομώδη βάθη της ανθρώπινης ψυχής χωρίς συναισθηματισμούς και ανασύρει τον πυρήνα μιας βασανισμένης ύπαρξης που ταυτίστηκε τόσο έμμονα με το σφαγιασμένο κορμί του που κατέληξε αυτό να αποτελεί τη μοναδική του αγάπη. Μια αγάπη που δεν επιθυμεί να τη μοιραστεί ούτε με τα πιο κοντινά του πρόσωπα, φοβούμενος μήπως διαλύσει και μείνει γυμνός. Η Μαρίνα, η κόρη του βασανισμένου, πλάθει στο επίπεδο της τέχνης την οργισμένη της φτυσιά στον ορατό κόσμο του σήμερα, που δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώτικος έχοντας σαν πρόγονό του τον κόσμο που προηγήθηκε. Τελειώνοντας την "Ανάκριση" (εκδόσεις Κέδρος), συγκλονισμένη από τη δύναμη της ωμής ποίησής της, δεν μπόρεσα να μη κάνω τους συσχετισμούς. Αν η βία έχει συσσωρευτεί εντός και έχει κληροδοτηθεί, τότε η οργή είναι το επόμενο βήμα. Και όσο πιο πολύ συσσωρευμένη η βία στο κορμί τόσο η έκρηξη ισχυρότερη. Δεν είναι επικαιρική η νουβέλα του Μαγκλίνη, κι ας μιλάει για μπάτσους και βασανιστές, αντίθετα είναι μια καλά χωνεμένη ιστορία με συνέπεια στους χαρακτήρες και στις καταστάσεις που απορρέουν από αυτούς. Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό για μένα, όσο κι αν ο συγγραφέας προσπαθεί να μας πείσει στο τέλος του βιβλίου με παράθεση των πηγών για την ιστορία του, γεγονός που σημαίνει ότι το κείμενό του προέρχεται από εμπεριστατωμένη ανάγνωση και αφομοίωση διαβασμάτων σχετικών με το ΕΑΤ/ΕΣΑ, δεν πειθόμαστε. Ο ίδιος ο συγγραφέας . έχει καννιβαλίσει τη δική του ψυχή καταθέτοντας μια αληθινή αλήθεια που δύσκολα εκπορεύεται από ξένα συγγράμματα. Γι' αυτό αυτή η αλήθεια της νουβέλας του σου κόβει την ανάσα. Για άλλη μια φορά θα πω ότι οι μνήμες επιστρέφουν και μας τρομοκρατούν... Ηλία Μαγκλίνη με έπεισες.

AΙΣΧΟΣ!

Αθήνα 12/2008, λίγο πριν τα χριστούγεννα
ΒΙΑ ΑΙΜΑ ΘΑΝΑΤΟΣ
Οι μνήμες επιστρέφουν και τρομοκρατούν...

Kαλό Ταξίδι για εκεί...

Μαργαρίτα Καραπάνου

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης

Καλή αντάμωση

Η κριση λοιπόν...

Σκέψεις πολλές και αντιφατικές πάνω στο πρόβλημα της κρίσης και μερικές απόψεις που σχετίζονται μ’ αυτό ίσως βοηθήσουν να διαμορφώσουμε σαν πολίτες μια πιο προσωπική άποψη. Η αλήθεια, η απάθεια, η εξουσία, ο καπιταλισμός, η υπέρτατη αξία του χρήματος, η συμπόνια, το καλό, το κακό, και η ανθρωπιά μπλέκονται σαν έννοιες και ανάλογα πως θα τις παραθέσεις βγάζουν ένα άλλο νόημα. Αλλά για να βγάλεις ένα όποιο νόημα η προϋπόθεση είναι να σκεφτείς. Και η σκέψη θέλει χρόνο, απαιτεί βραδύτητα. Ή και κάτι περισσότερο. Κουπί αντίθετα στο ρεύμα.

«…Πάντα πρέπει να λες την αλήθεια, όποιες κι αν είναι οι συνέπειες. Και η αλήθεια δεν είναι ποτέ δημοφιλής… Η δουλειά μου είναι να συγκρούομαι με την απάθεια, να συγκρούομαι με όλες τις δυνάμεις που προσπαθούν να μας εξολοθρεύσουν, χρησιμοποιώντας κάθε κατασταλτικό μέσο… Είμαι ανθρωπίστρια. Στόχος μου είναι οι άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας, οι πολιτικοί, οι παπάδες, οι στρατιωτικοί και οι μισθοφόροι των πολυεθνικών…»

Λίντια Λαντς, περφόρμερ


«…Η απληστία είναι πάντα καλό πράγμα. Σύμφωνα με τη θεωρία του Ανταμ Σμιθ, που έχει αποδειχθεί σε 100 χώρες, μικρές, μεγάλες, σε όλες τις ιστορικές εποχές, εάν ο καθένας προσπαθεί στη δουλειά του να κάνει όσα χρήματα μπορεί παραπάνω, τότε όλη η κοινωνία επωφελείται από αυτό. Αυτό είναι μεγάλο μάθημα που αποδεικνύει ότι η απληστία είναι καλή. Είναι αποδεδειγμένο σε όλους τους καιρούς, όπως επίσης έχει αποδεχθεί λάθος κάθε άλλη εναλλακτική θεωρία. Επίσης να ξέρετε ότι οι καλές προθέσεις προκαλούν μόνο τυχαία αποτελέσματα και αυτό βγαίνει από επιστημονική ανάλυση. Μη μου δίνετε τις καλές σας προθέσεις, γιατί μόνον ο Θεός ξέρει τι μπορεί να συμβεί. Ο Ανταμ Σμιθ έδωσε μια πολύ σωστή απόδειξη. Ότι δηλαδή εάν ο καθένας ακολουθεί το ατομικό του συμφέρον, όλη η κοινωνία επωφελείται αναπόφευκτα… Τα θύματα της κρίσης, οι μεγάλοι τραπεζίτες στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, που αμείβονται με 50 εκατομμύρια τον χρόνο δημιουργώντας και πουλώντας παράγωγα, ελπίζω να έχουν σώσει κάτι από αυτά. Αυτό μόνο έχω να πω σ' αυτούς. Για τους ψαράδες, πυροσβέστες και τους άλλους εργάτες, υποθέτω ότι δεν τους ανήκουν πολλά παράγωγα και έτσι δεν χρειάζονται κανέναν να τους βοηθήσει…»

Έντουαρντ Λούτβακ, πρώην σύμβουλος του προέδρου Ρήγκαν.

«…Σήμερα η κριτική έχει γίνει προϊόν που έχει στερηθεί νοήματος. Πρέπει να στραφεί σε γεγονότα όπως είναι ο πόλεμος και η γενοκτονία επαναφέροντας τη μνήμη ως την πιο χρήσιμη και πολύτιμη έκφραση της εμπειρίας. Αυτό που πρέπει να κάνουμε στο μέλλον είναι να βάλουμε τη συμπόνια στη ζωή μας. Σ’ αυτή την περίπτωση θα συγκινούμασταν από τη στέρηση των άλλων ανθρώπων κι αυτό θα μας οδηγούσε να μοιραστούμε μαζί τους τα ίδια αγαθά που μας εμποδίζουν να βιώσουμε τη δυστυχία τους. Το πρόβλημα θα μπορούσε να γίνει η λύση. Η ανανέωση του σώματος, ώστε ν’ αρχίσει να νιώθει, και μια ριζική ανακατανομή του πλούτου είναι στενά συνδεδεμένα. Για να αντιληφθούμε σωστά πρέπει να αισθανθούμε…»

Τέρι Ίγκλετον, θεωρητικός της λογοτεχνίας

ΑΠΑΝΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΟΜΟΣ Α'

Τα θεατρικά έργα γράφονται για να παίζονται στη σκηνή. Ο λόγος τους ζωντανεύει από τους ηθοποιούς που εμφυσσούν σ' αυτούς λίγη ζωή από τη ζωή τους. Γι' αυτό το θέατρο είναι ό,τι πιο ζωντανό υπάρχει στην τέχνη. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο "Αιγόκερως" ο πρώτος τόμος με μερικά από τα θεατρικά που γράφτηκαν ανάμεσα στο 1998 και το 2004. Είναι τέσσερα και από αυτά έχουν παρασταθεί στη σκηνή τα τρία μέχρι στιγμής. Το "ΓΕΥΜΑ", το "ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ" και το "ADDIO DEL PASSATO". Το "ΑΓΑΠΑ ΜΕ!" (που προσωπικά το αγαπώ πολύ) περιμένει...

«…Η Βιτάλη διακρίνεται για μια οξύτατη κριτική ματιά, για μια σχεδόν απελπισμένη για τα ανθρώπινα στάση και για μια βαθιά ειρωνική σχεδόν χλευαστική θέση. Ο ιδιάζων τρόπος της γραφής της είναι πλησιέστερος στη σάτιρα και ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα κοινωνικά, τα ηθικά προβλήματα του καιρού μας είναι ο ψύχραιμος χειρουργικός.
Απ' αυτή την άποψη, αν λάβουμε υπόψη μας τη δραματουργική παράδοση, όχι μόνο στον τόπο μας, η γραφή της Βιτάλη είναι αρκούντως «ανδρική», με την έννοια ότι δεν καταφεύγει σε μέσα που προσιδιάζουν σε πλέον ευαίσθητες ιδιοσυγκρασίες.
Συχνά εκπλήσσει στη δραματουργία της μια ωμότητα, μια τόλμη λεκτική, στρατηγικές ανδρών και γυναικών. Ένας έντονος επιθετικός τόνος και ψυχολογικές αναλύσεις αποκαλυπτικές, απωθημένων και όχι σπάνια εγκληματικών σχεδίων.
Η Βιτάλη θεωρεί ως δεδομένο πάντα, ώστε παρέλκει να το αναλύσει, το δυσλειτουργικό σύστημα μέσα στο οποίο αναπτύσσονται οι συγκρούσεις των δύο φύλων.
Εκείνο που την απασχολεί είναι τα αίτια που προκαλούν αυτές τις συγκρούσεις που δεν είναι πάντα καταγωγικά αλλά συγκυριακά.
Η Βιτάλη όταν εντοπίζει ένα πρόβλημα, ανεξάρτητα αν η σύγκρουση γίνεται ανάμεσα σε συζύγους, εραστές, γονείς προς τέκνα, εξουσιαστών και εξουσιαζομένων, το μελετά ως στρατηγικό και τακτικό ανάπτυγμα, έτσι ώστε καταγράφει λάθη, πάγιες, τεχνικές, ρητορικές και επιχειρηματολογία, έτσι συχνά διαπιστώνει κανείς πως οι γυναίκες έχουν ανδροπρεπή επιχειρήματα, επιθετικές μεθόδους και άνδρες επιστρατεύουν γυναικείες ευαισθησίες και αμυντικές στρατηγικές.
Το θέατρο της Βιτάλη είναι ενταγμένο, όχι ως προγραμματικό πρόταγμα αλλά ως καταγραφικό καθήκον, στην υποδόρια κοινωνική σάτιρα και τον ρεαλιστικό κριτικό στοχασμό. Θέατρο αποκαλυπτικής δραματουργίας των κοινωνικών μας στερεοτύπων.»

Κώστας Γεωργουσόπουλος

(Από το εισαγωγικό του σημείωμα στην έκδοση)

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ: Το "μικρό καλοκαιράκι"

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ
ΚΑΛΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ


Διαβάζω ένα βιβλίο με πρωταγωνιστή ένα νεαρό αγόρι στην ηλικία περίπου του δικού μου πρωταγωνιστή, του Μπίλυ. (Αποφάσισα να τον ονομάσω Μπίλυ τελικά). Ο συγγραφέας έχει μπει στη θέση αυτού του αγοριού και αφηγείται την ιστορία μέσα από τη δική του οπτική. Είναι το ίδιο με αυτό που έχω ξεκινήσει να κάνω κι εγώ εδώ και ένα χρόνο. Μου αρέσει αυτός ο τρόπος , να μπορείς να μπαίνεις απόλυτα στη θέση του άλλου, αλλά είναι οδυνηρός στη συγκεκριμένη περίπτωση, διότι έχεις να ανασύρεις από το πολύ μακρυνό παρελθόν μνήμες παιδικές που μπορεί να ξύνουν παλιές πληγές. Δεν υπάρχει όμως άλλος τρόπος αν θέλεις να είσαι "αληθινός". Να ταυτιστείς απόλυτα με τον ήρωά σου. Έχω καθυστερήσει, το γνωρίζω. Αλλά μεσολάβησαν άλλα πράγματα (κάποιο θεατρικό έργο, κάποιο σήριαλ, κλπ) που με κράτησαν μακριά. Ίσως να ήταν και μια δικαιολογία γιατί δεν ήθελα να "σκάψω" εκεί. Μα τι είναι τέλος πάντων ο συγγραφέας; Ένας σκαφτιάς του εαυτού του; Έλεος! Δεν υπάρχει πιο εύκολος τρόπος; Ή μήπως και αυτός είναι ο τρόπος ΜΟΥ; Όπως και να 'χει δεν μπορώ να κάνω πίσω, τώρα, μετά από τόσα χρόνια "σκαψίματος", μετά από τη λεπτοδουλειά της προσωπικής τεχνικής, μετά από επαίνους και απορρίψεις, μετά από σκληρή δουλειά και χτύπημα στο μαλακό υπογάστριο, οι λύκοι είναι εδώ, αντιμετώπισέ τους...